Je hebt toch van die mannen die een foto van hun ding naar vrouwen sturen. Een dickpic. Ik word er niet warm van. Waar ik wel warm van word is de frikpic. En hongerig maar dan van verlangen naar de frituur.

Vanmorgen las ik in de krant een stuk over vrijheid. Het is namelijk 80 jaar geleden dat het dorp waar ik woon bevrijd is tijdens de oorlog. Vrijheid. 'We' of beter gezegd 'Zij' hebben er voor gestreden. We herdenken elk jaar opdat we niet vergeten. Maar de rest van het jaar is het oorlog, alsof we er niks van hebben geleerd. Vrijheid om te kunnen zijn wie je bent, lijkt ook ver te zoeken anno 2025. We doen net of alles mag en kan, maar ondertussen worden er nog steeds mensen gediscrimineerd. Dit jaar staat de week in het teken van ‘Ruimte voor Autisme’. Dan heb ik gelijk de vraag 'wat betekent ruimte voor autisme? Eigenlijk heel simpel: dat je als persoon met autisme jezelf kunt zijn zonder je steeds te moeten aanpassen. Dus ook een soort van vrijheid om te kunnen zijn wie je bent. Eigenlijk ben ik een beetje moe van strijden. Als ik dan weer in de krant of naar de televisie kijk, zie ik mensen constant strijden om allerlei redenen. Waarom niet gewoon 'leven en laten leven', respectvol met elkaar omgaan en elkaar niet expres tot last zijn. Zoiets misschien ? Kan dat ? Ondertussen blijven we (ik) nog even doorgaan met strijden en aanpassen aan 'normaal' zijn.

Een heel vrolijk blogje wordt het niet. Bijna twee weken terug in Nederland. Ook bijna twee weken geen zon gezien. Vanaf vertrek werd het alleen maar grijziger en mistiger. En wat een geluk. Afgelopen weekend mocht ik een rondje lopen in de zon en daarna begon het te regenen en dat is nog niet weer gestopt. Werd Spanje geteisterd door DANA, heb ik hier last van een depresión soleada. Waarom toch de 'sol' ? Omdat ik al weer kan aftellen. Omdat spotify a la minute zomers muziek afspeelt. Omdat ik maandag aanstaande weer spaanse les heb. Omdat we een plan hebben. Allemaal buenos soleadas in de planning. Dat is misschien geen goed Spaans, maar wat kan het schelen. Asi es la vida !

Van tevoren had ik het allemaal bedacht. Schilderen, lezen en schrijven. En de afgelopen weken zat mijn notitie 'braindump' helemaal vol. Maar er kwam niet zoveel online of uit mijn handen. Gelukkig had ik mezelf niets opgelegd en heb ik genoeg inspiratie opgedaan, dus dat komt dan allemaal wel. Eigenlijk was ik 'druk met nada', dat was wat ik elke dag tegen mezelf zei. Want nee, komende jaren neem ik niet weer onbetaald verlof en nee, komende jaren ga ik niet weer zolang weg zonder of weg van de (klein)kinderen en nee, komende jaren heb ik niet weer een break van werk. Dus dan maar maximaal (proberen te) genieten van het niks doen. Of juist van de dingen die spontaan komen (redelijk spontaan, voor zover mogelijk voor iemand met ASS), maar we hebben leuke ontmoetingen gehad met vrienden en bekenden. Dat vriendin Jose en ik elkaar aankeken en zeiden 'dit is toch wel heel erg fijn : samen eten, wat drankjes, slenteren, terrasjes pakken' De komende week is alweer de laatste week. Dus ik ben nog even heel erg druk met nada.

Grappig dat als je in hetzelfde land bent met mensen die je graag wilt zien, opeens alles dichtbij is. Zo denk ik al een tijd na om naar familie te reizen naar Zeeland (autorit van 5 uur vanaf ons huis in NL) In Spanje leek Sevilla heel dichtbij (autorit van 7 uur, exclusief de stops) Gelukkig keek ik nog even wat een ticket kostte. Ik wreef nog even in mijn ogen maar het stond er echt.... 15 euro pp. Waren we resident geweest dan hadden we nog 70 % korting gekregen. Daar hoefden we niet lang meer over te twijfelen. De tickets waren zo geboekt. Ik was even vergeten dat ik nogal bang ben om te vliegen, dus spontaan hoofdpijn. Niet geheel spontaan want als ik er over nadenk was het juist logisch. Ondanks alle dingen die mij beperken blijkt dat enthousiasme nog altijd meer overheerst. En blij toe want het was een erg leuke trip. Niet alleen is Sevilla heel erg mooi, maar we konden zo ook weer even tijd doorbrengen met familie en kennismaken met de nieuwste telg van de familie. We hebben afgesproken snel weer te komen maar dan langer. Tijd van verblijf plus twee dagen ont-stressen voor mij :)

Er komen overal van die filmpjes voorbij met teksten 'wat ik eet op een dag om af te vallen.' Dat kan natuurlijk komen door mijn zoektermen zoals wat een gezond ontbijt is bijvoorbeeld. Want ik krijg 'smorgens eigenlijk niet zo heel veel er door. Zo'n filmpje komt dan voorbij en dan bekijk ik dat. Werkelijk niets zo saai als zo'n filmpje. Dus ik bekijk ze niet meer. Nou ja soms dan. Maar het viel me op dat zo'n filmpje ook niet heel erg lang duurt. Want als je wilt afvallen, gaat er niet zo heel veel in. Ik vind het knap maar eigenlijk is het leuker om een filmpje te maken met de titel 'wat ik niet eet op een dag om af te vallen.' Die is namelijk veel langer, bevat veer meer lekkerder producten en leuker om naar te kijken. Dus ipv een bak kwark met banaan, cottagecheese toastjes, zie je dan gewoon chocoladerepen, chocolade koekjes, chips. dipsaus, veel gesmolten kaas, borden patat, pasta (niet de volkoren), toetjes, donuts en ga zo maar door. Dat is toch veel knapper om te laten zien wat je allemaal niet hebt gegeten die dag :) 

Mañana mañana... alsof het zo makkelijk is. Na bijna een week lukt het dan toch om in een bepaalde ruststand te komen. Alle werkapps en mail zijn verwijderd, maar de drukte zit er nog in. Langzaam aan trekt alles weg en het verbaast me dat stress blijkbaar in je lichaam kan gaan vast zitten. In de afgelopen week ontdooi ik en heb ik mijn eerste twee lessen in de Spaanse taal gehad. Privelessen van een hele leuke vrouw, ze heet Patricia. Ik weet waar de locatie is maar ik was er nog nooit geweest. Mijn 'lesgebouw' is in de haven en mijn 'lokaal' is het terras (zie foto). Ik moet beide keren even wachten omdat ik te vroeg ben, dus ik zit even alleen aan een tafel en heb een koffie besteld. Ik bedenk me dat dit toch wel heel bijzonder is om te doen. Er zit een hele organisatie (thuis) achter om het allemaal mogelijk te maken en ik voel me niet alleen heel erg blij en ontspannen, maar ook heel erg dankbaar. Oftewel 'gratitud' : nog wel vertaald met google translate. Als ik naar huis ga, heb ik in ieder geval geleerd hoe belangrijk het is om op je spelling te letten. Een tide vergeten of één letter verkeerd, maakt al een wereld van verschil. Zo als bij het woord 'ano' en 'año' of 'pollo' en 'polla'. Het verschil mogen jullie zelf even opzoeken met google translate.

Daar is ze. Onze buuf. Ze is aan het vegen bij haar voordeur en lacht als ze ons ziet. 'Hola !' En ik zeg 'Hola' terug. Ze maakte in de zomer met iedereen een praatje, dus ik was in de veronderstelling dat ze ook Engels sprak. Maar als ik begin te praten, geeft ze als reactie 'bien, bien.' Ik twijfel of ze denkt dat ik vraag hoe het met haar gaat of dat ze aan mij vraagt hoe het met mij gaat. Dus ik zeg maar 'bien' terug. En we lachen wat. Wat zij niet weet is dat ik haar  binnen deze 10 seconden heb gekozen als oefenmaatje. Volgende week beginnen mijn Spaanse lessen, dus dan zal ze er aan moeten geloven. Maar voor nu heeft ze nog even vrij. En ik ook. 

Maanden leef ik er al naar toe en vandaag is het zover. De laatste werkdag. Het is dat ik weet dat ik weer terug kom, maar qua opruimen lijkt het niet zo. Je collega's zijn net als je schoonfamilie, deze heb je niet zelf voor het uitkiezen. En het is altijd maar afwachten hoe het uitpakt. Gelukkig ervaar ik het op beide vlakken als een warm bad. Ondanks dat er aan beide kanten altijd wel een zeurtante en een vervelende oom aanwezig is. Sommige collega's moest ik gisteren al groeten maar vandaag is het dan voor het echt. Alsof ik echt nooit weer kom. Wat heel fijn is dat iedereen heel lief is en knuffels geeft. Ook al hou ik niet van knuffels, maar ik laat het maar gebeuren. Zelfs een kadootje : een sportzweetband en een nekwaaier. Beide gaan mee en doe ik alvast op in het vliegtuig. Voor nu gaat de (werk)laptop uit, werkapps worden verwijderd, overdracht gedaan. Werk kan afgesloten worden.

Als ik vrouwen hoor praten over de overgang dan word ik bang. Heel erg bang. En ik denk dan ook gelijk dat alles wat ik hoor, mij ook ooit gaat overkomen. Maar dat heb ik met alles. Dus als ik 's morgens iemand zie met een gebroken been, dan weet ik zeker dat ik ook een gebroken been ga krijgen. De vraag is alleen wanneer. Dat ik nog nooit in mijn leven iets heb gebroken vergeet ik dan maar even. Raar brein van mij. Terug naar 'de overgang'.. Klinkt in mijn oren als een ongewilde transitie met heel veel ellende. Een donkere tunnel met aan het einde licht, maar dan zonder te overlijden. Had ik net besloten om me af te sluiten voor de helscenario's van vrouwen om mij heen, wordt er door een reclameblok een nieuwe angst vrij gegeven. Vrolijke vrouwen die aan het sporten zijn of yoga doen. Zegt de ene tegen de andere iets over dat ze bang is dat ze doorlekt. Waarna de andere vrouw een verband laat zien en daar 3x een maatbeker in giet, zogenaamd urine en tadaaaaa door dat verband zal er je niks overkomen. Wat voor shitzooi is dit nou weer ? Daar gaan we weer. Want dit ga ik ook krijgen. Net als 'iedere vrouw' En wie plast nou 3 maatbekers vol in zijn onderbroek ? En wie verzint deze reclame ? 

Het lijkt wel of het een afscheid categorie para siempre is. De kasten en lades op het werk zijn helemaal opgeruimd. Alle mails zijn beantwoord, de overdacht is gedaan. Nog twee werkdagen om kleine lopende zaken af te ronden en mijn afwezigheidsassistente aan te zetten. Ik wil proberen om met een ontspannen gevoel het vliegtuig in te stappen. Proberen is daarbij het sleutelwoord. Er zijn nog een aantal mensen die nog willen afspreken maar er is gewoonweg geen tijd meer. En bovendien is het een siesta y fiesta voor een paar weken, ik ben weer terug voordat je het weet. Of voordat ik het weet. Gisteravond was ik én moe én ik had honger, wat geen goede combi is. Dus chagrijnig. En 's nachts ben ik veel wakker en bedenk ik wat ik allemaal niet moet vergeten. Een beetje druk dus. Daarom het besluit om maar even de boel te laten voor wat het is en te genieten van het weekend. Want je moet je tenslotte wel alvast een beetje aanpassen aan de Spaanse manier van leven. Dus wat vandaag niet komt, komt mañana. Even tranquilos ! 

Over precies twee weken zal ik voor het eerst wakker worden op de Cumbre del Sol. Het is een mooi vooruitzicht, maar het zijn nog een drukke twee weken voordat we vertrekken. Ik werk nog 1.5 week voordat ik mijn (werk)laptop sluit en dan voor een kleine twee maanden een break ga houden. Ik heb er zo ontzettend veel zin in, maar zie er wel tegen op om de kinderen te missen en onze nieuwste aanwinst Pequena Guapa. Maar...word ook zo blij als ik bedenk dat ze 'later' langs komen in Spanje en dat we 's avonds buiten zitten en iedereen nog even in het zwembad plonst. Maar goed, eerst even wat dichterbij de tijd. De mini sabbatical. De voorbereiding zijn in volle gang, onze kinderen moeten we goed achterlaten, huisbewaking regelen, werk overdacht etc,  maar ook lekker bezig zijn met wat ik in Spanje ga doen. De lijstjes worden steeds korter en mijn enthousiasme elke dag groter.